Сёння я хачу быць каўбоем. Хачу боты са шпорамі, каўбойскі капялюш (ён мне асабліва пасаваць будзе) і хлыст у руку, ну не дзеля таго, каб каня лупасіць, а так, дзеля прыгажосці ))) Скакаць на сваім каню, каб сэрца спынялася ад галопу, каб вецер гуляў з валасамі, а я бы ўсміхалася сонцу, і ветру, і палеткам, і дрэвам, і птушкам, і... усім бы ўсміхалася. Эх :)



Але які мне зараз галоп, а пасля ўчорашняй весялосці сэрца і так спыняецца, а ўсмешка атрымліваецца нейкай нацягнутай  ))))))) Так што я вам усім усміхаюсь, радасна, аднак не вельмі шырока, каб галава не трэснула :)